نســــــــیم رفــسنجان

به قلم فاطمه استادحسینی نه به عنوان مدیرمسئول و خبرنگار بلکه به عنوان یاردوازدهم /تیم فوتبال مس رفسنجان که چند فصل پیش الگوی ثبات مدیریتی و فنی در لیگ برتر محسوب می‌شد، در ماه‌های اخیر وارد چرخه‌ای از تصمیم‌های کوتاه‌مدت و تغییرات پیاپی روی نیمکت شده است.

جدایی رسول خطیبی پس از نتایج ضعیف و قرار گرفتن تیم در قعر جدول، اولین حلقه از زنجیره‌ای بود که حالا به انتخاب مجتبی جباری به عنوان سرمربی جدید و بحث‌های مکرر درباره احتمال تغییر دوباره کادر فنی رسیده است.

هر تغییر سرمربی، یعنی شروع دوباره از نقطه صفر برای بازیکنان؛ از سیستم تاکتیکی و نوع تمرینات گرفته تا نقش و جایگاه هر نفر در ترکیب.

مس رفسنجان در این دوره به‌جای ساختن یک هویت مشخص در زمین، مدام بین سبک‌های متفاوت جابه‌جا شده و این موضوع باعث شده بازیکنان نتوانند در قالب یک ساختار ثابت، هماهنگی لازم را پیدا کنند و اعتمادبه‌نفس خود را بازیابند.

آمارها هم تأیید می‌کند که این بی‌ثباتی به افت نتیجه منجر شده است؛ مس در حالی فصل را با هدف کسب رتبه‌ای آبرومند آغاز کرده بود که با افزایش تعداد باخت‌ها، حالا در منطقه پایین جدول و در خطر نزدیک‌شدن به منطقه سقوط قرار گرفته است.

شکست‌های متوالی، خصوصاً مقابل رقبای مستقیم، فشار روانی را بر تیم دوچندان کرده و برخی بازیکنان باتجربه را نیز از فرم ایده‌آل دور کرده است.

از سوی دیگر، حاشیه‌های مدیریتی و بلاتکلیفی در انتخاب سرمربی جدید، خود به عاملی مضاعف برای ضربه‌زدن به تمرکز تیم تبدیل شده است.

زمانی که بازیکن هر هفته در رسانه‌ها خبر مذاکره با گزینه جدید، احتمال تغییر کادر فنی و اختلاف‌نظر در هیئت‌مدیره را می‌بیند، طبیعی است که نتواند تمام تمرکزش را روی تمرین و مسابقه بگذارد و هر اشتباه کوچک به نگرانی از تغییرات بعدی گره می‌خورد.

در این میان، بیشترین لطمه را جوانانی می‌خورند که برای تثبیت جایگاه خود در سطح اول فوتبال کشور نیاز به صبر و برنامه بلندمدت دارند.

بازیکنی که امروز در برنامه‌های یک سرمربی قرار دارد و فردا با آمدن مربی جدید نیمکت‌نشین می‌شود، به‌مرور هم انگیزه‌اش را از دست می‌دهد و هم فرصت رشد تکنیکی و تاکتیکی را.

اکنون که مس رفسنجان دوباره سرمربی تازه‌ای را روی نیمکت خود می‌بیند، مطالبه اصلی هواداران نه فقط نتیجه‌گیری مقطعی، بلکه بازگشت به ثبات و برنامه‌ریزی بلندمدت است.

اگر تصمیم‌گیران باشگاه برای مدتی طولانی‌تر از ایده و برنامه یک کادر فنی حمایت کنند، هم فشار روانی از روی بازیکنان برداشته می‌شود و هم تیم فرصت پیدا می‌کند تا با هویتی مشخص، از منطقه بحران فاصله بگیرد و دوباره لبخند را به سکوهای ورزشگاه رفسنجان برگرداند.